maandag 10 februari 2020

Gatsie, kinderen en de griep....

Er is hier vast geen ouder om mij heen die het nog nooit heeft mee gemaakt,' zieke kinderen'..... 

Met zieke kinderen bedoel ik niet een beetje "schoolziek" of buikpijn. Niet een snotneus of een kuchje dwars. 

Nee, ik bedoel ziek zoals de echte buikgriep of dat de koorts zo hoog is dat er weinig leven meer in zit. 

Vera en Marijn, zijn  beide, eigenlijk, nog nooit ontzettend ziek geweest. Ze hebben nog nooit een dag van school gemist. Natuurlijk zijn ze wel eens verkouden of niet fit. 

Ik heb Marijn 1 keer ziek op gehaald van school, met de twijfels van juf en mijzelf erbij. Thuis mocht hij lekker bij mij op de bank, onder een dekentje, tv kijken. Toen bleek dat hij niet op zijn playstation mocht was de grap er al weer snel af. 
"Als ik toch niets mag, ga ik weer naar school!" 
"Oké, veel plezier", zei ik. En daar ging hij weer. 

Nova is haar eerste 4 levensjaartjes niet naar de crèche geweest. Daardoor ook weinig virussen opgepikt.
Gelukkig maar zoals ik zelf "vroeger" regelmatig tegen ouders zei, wanneer ze hun kind ziek van de crèche kwamen ophalen, alles wat ze nu oppikken krijgen ze straks op school niet. 

Nova was begin december natuurlijk flink ziek. Twee dikke weken met weinig energie, veel pijntjes en amper wat eten en drinken. Ik heb me af en toe best wat zorgen om der gemaakt, als ze heel weinig dronk, uren in een hoestbui zat of wanneer ik haar snelle ademhaling zag. 

Nu werd ze vanochtend behoorlijk mopperend en dwars wakker. Ik dacht eerst nog, de draak is verkeerd ontwaakt maar al snel zag ik dat ze niet fit was. 
Ze hing op mijn schoot,moest snel huilen en klaagde over een zere schouder.
Een half uur later was de koorts er en een klein ukje dat alleen maar op schoot wou liggen,bij Mama. 

Nu, een paar uur verder is ze steeds wat zieker geworden. 
Ze klaagt over een zere schouder, zere rug, zere buik en zeer hoofd.
Toch, al weet ik dat kindergriepjes komen en gaan, maak ik me dan wel iets zorgen.
 'Ik zie toch niets over het hoofd' en 'moet ik met een dokter overleggen' schieten dan even door mijn hoofd.
Dit door het plotselinge snel ziek worden en klagen over een zere schouder geeft wat twijfels. De nek-check werd meteen even gecontroleerd. 

Hangen tussen de overbezorgde moeder en de bezorgde moeder is dan niet altijd helder als je kind ziek is. 
Je gaat liever 1keer te vaak naar een huisarts dan eenmalig te laat. 
Toch hoor ik veel moeders zeggen:"Ach, dan wordt ik weer afgescheept met 'uitzieken', dus ik ga niet. 
Ook bij mij heerst altijd eerst die gedachte, want je wil gewoon ook niet voor niets naar een arts.
Dom eigenlijk, want geruststelling is natuurlijk ook iets waard. 

Voor nu 'monitor' ik de kleine strak. Ik volg de koorts, probeer er vocht in te krijgen en geef ik al mijn geduld en liefde met de hoop dat ze snel weer opknapt.
GRIEP, nooit gewenst maar dan toch liever jijzelf in plaats een van je kinderen, toch?

Nu begon ik vandaag ook met een enkel hoestje hier en daar. Mijn keel deed zeer en had ik het gevoel dat er een steen op mijn borst lag.. Eigenlijk kom ik terug op de uitspraak "liever ik, dan zij". 
Want nu ik zo'n zielig schaapje al heb, ben ik daarvoor al mijn energie nodig en heb ik geen tijd om ook een schaapje te worden. 

Nova was al sinds 4 uur met mij op, nog steeds ziek, gloeiend heet en klagende over pijn. Morgen naar de dokter, om te horen dat alles goed gaat, dat ze gewoon moet uitzieken en ik weer terug moet komen als ze nog suffer wordt. 

Hopelijk vliegt de griep hier net zo snel weer naar buiten, met de harde wind mee, ver weg van hier..... 

dinsdag 4 februari 2020

Opvoedkundige manieren soms net als diëten?!

Opvoedgoeroe Alfie Kohn schreef 13 boeken over opvoeding en kwam in 2005 met de term "unconditional parenting". 

Hij zegt al jaren, dat belonen misschien op korte termijn wel werkt, maar op lange termijn het zelfvertrouwen van de kinderen ondermijnt.

Met belonen geven we kinderen namelijk de boodschap dat onze ouderliefde aan voorwaarden is gebonden, dat ze onze liefde moeten verdienen door eerst iets moeten doen wat wij graag willen zien. 

Straffen noemt Kohn een vorm van emotionele chantage. 'als je je niet gedraagt zoals ik wil, krijg je minder liefde van mij' 

Beloningen en complimenten zijn een soort van omkooppogingen door ouders: ‘Dit schouderklopje krijg je enkel van me als je door mijn hoepel springt.’                      Het is een kleine stap, zegt Kohn, van ‘mama houdt enkel van me als ik braaf en rustig ben en goed presteer op school‘ naar ‘ik tel enkel mee in de samenleving als ik aan de verwachtingen van anderen voldoe’.

Alfie Kohn pleit daarom ook voor ‘onvoorwaardelijk ouderschap’, wat inhoudt ‘dat je je kind liefhebt en aanvaardt om wie het is en niet om wat het doet’, aldus Kohn. Het betekent dat je je kind serieus neemt als individu en steeds op zoek gaat naar ‘wat er achter het gedrag zit’: waarom heeft het een woedeaanval, waarom is het verdrietig, waarom wil het zijn groenten niet opeten of niet naar bed? 

Bovenstaande las ik ergens online, exact waar durf ik niet meer te zeggen. Tijdens het lezen dacht ik eerst;"jeetje ik ben helemaal verkeerd bezig! " De emotionele chantage, daar deed ik aan mee. 

Daarna bedacht ik me, dat opvoeden net op diëten lijkt. 

Er zijn zoveel manieren en denk je net dat het 1 goed is, zoals belonen, blijkt dat ook weer niet de juiste manier. Net als kiezen uit 'gezonde' producten, dan moet je weer magere producten nemen en opeens hoor je dat vol toch echt weer beter is.

Ik heb hier thuis drie kinderen, alle 3 zo verschillend dat ik vaak zoekende ben in wat nu werkt, voor wie. Ik ben mij ontzettend bewust van mijn eigen gedrag,  als er veel gemopperd wordt in huis. Dat mopperen die ik, maar dat komt vaak door gedrag wat gecorrigeerd 'moet' worden. 

Straffen werkt hier minimaal. Ja, natuurlijk zijn ze eerst onder de indruk, in het moment, maar daarna? Als de straf weer voorbij is wordt de fout zo weer gemaakt. Misschien doe ik wat verkeerd, dat kan natuurlijk. Nu ben ik ook nog zo'n mama, die straffen niet leuk vind. Niet leuk om mee te dreigen maar ook niet leuk om uit te voeren. Toch heb ik het idee dat ik er op geen enkele andere manier aan ontkom. 

Mijn stem verheffen, ook zoiets, ik probeer echt heel vaak 'met liefde' uit te leggen waarom iets niet mag of hoort. Maar die kwartjes vallen niet. Een voorbeeld: 'Netjes eten'.

Ik vind smakkende kinderen niet zo smakelijk. Ik heb vast dat stofje dat mijn hersenen dat sneller onprettig vinden.      Nu weet ik, dat heel veel kinderen smakken. Toch, ook al doen alle kinderen dat, mijn kinderen moeten met hun mondjes dicht eten. 

Deze les is al zo vaak gegeven en op alle mogelijke manieren geprobeerd over te brengen maar het blijft iedere keer weer een aandachtspunt.

Helemaal als mama er niet bij is,dan lijken de lessen totaal vergeten. 

Bij Nova is bijna geen correctie of herinnering nodig. Bij haar hebben we vanaf jongs af aan al gestimuleerd. Zij doet het alleen als ze even ons wil ergeren, dan lacht ze op voorhand al.  

De oudsten hebben periodes dat het goed gaat maar ook dat ik wel 3 keer op een dag de les moet herhalen. 'Hoe dan,?

Pick your battles, dit is er één die ik vervelend vind maar ook belangrijk, dus we houden vol. 

Beetje jammer dat dan dus ook weer geen enkele opvoedkundige methode werkt. Mijn punt is dat niet één methode perse de juiste is. Alle methoden zouden een kern van waarheid hebben.  Positief belonen, complimentjes, straffen, gemopper, schop onder de donder..... zijn we er niet allemaal groot mee geworden? 


Het is net als met diëten, het uitvoeren en toepassen van de stof is niet zo moeilijk, vinden wat werkt is het probleem en daarna volhouden natuurlijk! 

Hebben jullie hier ook opvoedkundig problemen waarbij  de kracht van herhaling nou niet bepaald van toepassing is? Of ben ik de enige die soms op de repeat stand staat? 

Voordat ze 18 zijn hebben we het er maar druk mee! 


zondag 19 januari 2020

3 boze snoetjes, #loedermoeder?

Het is al weer enige tijd geleden dat ik iets gepost had. Ik zat een beetje te malen over de vraag: "Wat kan je wel of niet online posten? " 

Het liefste wil ik alles online kunnen gooien, zonder nadenken. Aangezien ik best een kijkje geef in mijn eigen leven, betekent dit ook dat mensen zich zouden kunnen plaatsen in mijn geschreven stukken. Ik wil dat de puurheid blijft maar wil namelijk ook niemand kwetsen. 

Maar goed, verder......

Na een ochtend besteed te hebben bij de oogarts, bleek in weer goedgekeurd te zijn. De medicijnen die ik gebruik en sarcoidose kunnen schade aan je ogen aanrichten. 
Voor nu is alles goed, laten we hopen dat dit zo blijft. 

Vandaag bracht ik de kinderen bij hun vader. Vlak voordat ik dat deed had ik nog wat strijd met de jongste. Iets over een ongelukje, dit niet vertellen, er in blijven rondlopen en vlak voor vertrek toch melden. Denk je dat je kunt vertrekken moeten er opeens nog 10 handelingen worden verricht. 

Daarvoor had ik strijd met de oudste. 
Die kan toch zo'n ontzettende bende van haar kamer maken. Verschrikkelijk, echt waar. 
Eerst geprobeerd haar te stimuleren om het zelf te doen. "Gewoon" netjes houden, nog geen eens afstoffen of iets dergelijks. 
Afgesproken, met haar, waar zij zelf om moest denken. Zelf je schone was in de kast doen, de vieze was in de wasmand en je knutsel/make_up rommel opruimen. Redelijk, dacht ik.... 
Ging dit niet lukken, zou ik helpen maar dat is inclusief de troep die ik weg ging gooien. 
4 weken de boel aangezien maar de mega bende werd erger.
Inmiddels ontstonden er 5 rommelplekken, overal vieze was, haar bed volgepropt met sokken, pyjama's, boeken, pennen, stripjes Etc...
Helaas moest ik dus dingen weggooien en nieuwe regels met haar afspreken.
Weer met haar afgesproken waar ze zelf om moest gaan denken en als toevoeging een nat doekje over haar bureau. 
4 week verder en nog niets geleerd. In de tussen tijd al regelmatig opgeruimd en "waardevolle" knutsels weggegooid. Vandaag stond ik dus weer een kamer op te ruimen. Verzamelde ik weer een volle wasmand en lag er overal weer troep. 
Nu nog meer troepjes weg gegooid zodat het kwartje zou gaan vallen en geen zakgeld deze week. Zou dit dan helpen? 
Voor volgende week geld in ieder geval, als ze der zakgeld wil, zou ze het moeten gaan "verdienen".  Ben ik nu gemeen? 
Dit leverde een boze dochter. 

De middelste zat, toen ik binnenkwam, meteen zijn zusje te irriteren. Dit is een terugkomend iets. Hij vindt veel dingen grappig maar kent de grens niet. Waar hij zelf niet wil dat iemand dicht bij zijn gezicht komt vindt hij het wel grappig om dit bij een ander te doen. Al een jaar hoop ik dat dat kwartje gaat vallen maar blijkbaar blijven bij ons de muntjes op hun kant staan,ze vallen niet. Ik gaf hem meteen de herinnering aan wat de consequenties zijn als hij niet grenzen leert herkennen. En het derde boze kind was gecreëerd. 

(onderstaande foto is om aan te tonen hoe vrolijk de snoetjes kunnen staan) 

Al met al waren de kinderen niet in staat om mij een kus en een knuffel te geven bij vertrek. Dat is dan mijn straf. 
Nova natuurlijk wel, haar navelstreng zit nog altijd aan mij vast, zij gaf er 15......
Als ik dan dus vertrek, voelt dit toch heel naar. 

Ik ben dus zo'n mama die vind dat je nooit boos moet gaan slapen en al helemaal niet weg moet gaan zonder afscheid te nemen. 
Heel even voelde ik wat tranen opkomen maar daarna besefte ik mij ook wel dat dit natuurlijk typisch kind is, nietszeggend over hun gevoel voor mij. 
Ik corrigeerde en zij reageerden.... maar toch! 
Hun vader leek ook wat prikkelbaar en had meteen ook wat woorden met ze waardoor ik toch vertrok met het verkeerde gevoel. 
Zo'n moment levert het gevoel dat je baalt dat de situatie is zoals het is. Dat je sommige dingen moet nemen zoals ze zijn. 

Ik schrijf dit 3 uur nadat bovenstaande zich afspeelde. Ondertussen heb ik het thuisfront geappt of de gezelligheid terug was gekeerd..... Wat het antwoord betreft ben ik nog in afwachting. 
Ik weet wel dat ze alles vast al weer vergeten zijn en ik, ik moet leren om zoiets niet zo te zwaar te laten wegen.
Straks is het weer morgen en morgen krijg ik vast weer een dikke kus! 


dinsdag 24 december 2019

Besef je wel hoe kostbaar het leven is?

Soms hebben we van die momenten dat we eigenlijk niet beseffen hoe dankbaar we moeten zijn. Dankbaar kun je zijn voor alle mooie, dure spullen die je bezit. Alle grote tastbare dingen, waar je hard voor gewerkt hebt, dat wel, maar dit is eigenlijk niet wat ik bedoel..... 

Gisteren, werd mij ineens weer duidelijk, hoe kwetsbaar het leven is.
Een van mijn beste vriendinnetjes haar man, werd gisteren overvallen door druk op de borst. Al snel bleek dat hij een hartinfarct had. Een operatie volgde. Daarna had patiënt zelf, gelukkigsnel weer praatjes. 

Als mijn vriendin dit aan mij verteld, start bij mij, automatisch "de beste vriendinnen- modus".
Kan ik wat doen? Waar is de kleine? Moet ik met je mee? Hoe gaat het?
Ik probeer haar zoveel mogelijk steun te geven, er te zijn waar nodig. 

Ook start meteen het besef van:"Jeetje, hij is zo jong nog!"
De 'wat als' - vragen, die onstaan ook maar daar moet je je voor afsluiten.
Deze vragen kosten energie, geven veel tranen en verdriet maar toch denk je er even over na. 
Gelukkig in dit geval, is er meteen aan de bel getrokken en na een operatie, al snel de mededeling kwam, dat "voor nu alles weer goed lijkt". 

Het brengt me meteen in een staat van dankbaarheid, hoe ziek ik mijzelf deze dag toch ook voelde, werd ik dankbaar voor het leven van een ieder om mij heen. 

Vandaag werd ik nog meer vervuld werd met het gevoel van dankbaarheid. 
Bij thuiskomst stond er een heel leuk pakketje op  het aanrecht. 
Aan het tasje,  een kaartje met de tekst:
"Omdat we vinden dat je het verdiend hebt, liefs de kerstvrouwtjes." 
Deze tekst deed niet meteen onthullen van welke mensen ik dit prachtige geschenk had gekregen. 


Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar als ik iets krijg, zomaar, ontvalt mij vaak een bepaald gevoel. Niet precies wetende wat voor gevoel dit is zou ik het proberen te omschrijven.
Eerst denk ik:"Och dit had toch niet gehoeven". 
Als ik het openmaakt en zie wat er inzit, voel ik mij blij en stil, wat een ontzettend lief gebaar!
Vervolgens ontstaat toch weer dezelfde vraag, waarom heb ik dit verdiend? 

Nu dacht ik aan het handschrift te zien dat 1 van mijn vriendinnetjes dit wel eens kon zijn. 
Welke precies, dat wist ik dan weer niet, 🤔! 
Al appende kreeg ik te horen welke vriendinnetjes er zo lief waren om mij dit cadeau te schenken!
Vriendschap, onbeschrijfelijk waardevol! 

Hopelijk komt er een tijd(misschien moet ik dat niet hopen want dan zit 1 van hun in trouble) dat ik toch iets terug kan doen. Dat is dan ook zo'n gedachte die ontstaat. Raar, eigenlijk. Ik weet wel, dat als je iets krijgt, er niet de verwachting is dat je iets terug geeft of doet.
Vriendschap is niet in geld uit te drukken, gelukkig maar.

Het bijstaan van een zieke kip en toch ook vriendinnen blijven met deze zieke kip verdiend natuurlijk het grootste cadeau. 
Ontzettend dankbaar, nu meer dan ooit maar ook de tijd voor dit mooie cadeautje, dankbaar met en dankbaar voor alle lieve vriendinnen om mij heen. 

Artsen maken zich bij chronische zieken nog wel eens druk om sociaal isolement. Daar hoef ik mij echt geen zorgen om te maken. Sommige zijn er al 31 jaar, andere schoven later aan, maar voor allen ben ik dankbaar. 

Zo kan ik, in deze staat van dankbaarheid nog veel meer dingen opnoemen, zoals het feit dat mijn ouders nog regelmatig aanwezig zijn in mijn leven, zij ook nog vitaal genoeg zijn om zelf te kunnen genieten van het leven.
Of het feit dat mijn vriend straks heerlijk komt koken hier, een enorme stap weer vooruit! Het heerlijke kopje kamille thee(met honing) dat ik nu drink. Vera en Nova die samen 'Mister Bucket' spelen en Marijn die bij zijn beste vriend Tim van der Schuur speelt. Echt meer dan genoeg dingen om bij stil te staan en dankbaar voor te zijn

Er is wordt steeds meer onderzoek gedaan, dat laat zien dat dankbaarheid gezond voor je is. Verschillende studies tonen aan dat dankbare mensen zich over het algemeen beter voelen. Ze hebben minder depressies, minder last van vermoeidheid en betere nachtrust. Heel waardevol, lijkt mij! 

Kijk of vergelijk jezelf daarom nooit met anderen. Kijk naar wat je zelf wel hebt, kijk niet naar wat je "niet" hebt. 
Het gras zou vaak groener lijken, maar groen is er in vele tinten; lime, leger, appeltjes, mint, etc.... Onthoud dat. 

Goed nieuws voor mensen die niet weten hoe ze dankbaar moeten zijn. Godzijdank kun je het leren. Door na te denken, echt stil te staan bij de kleine tastbare dingen en hier oprecht van genieten.
Zo zijn er heel veel manieren, Google staat vol met tips, benut ze, je voelt je meteen gelukkiger! 




dinsdag 10 december 2019

Oh neeee, ik verlies mijn geduld!

Enige tijd geleden heb ik een cursus gevolgd. #mindfulparenting. 
Mindful opvoeden dus. 
Eerst stond ik er wat sceptisch tegenover. MINDFUL? Is dat niet heel zweverig op een yoga matje? Niets voor mij, dacht ik......Toch open-minded hier aan begonnen want met alle veranderingen in huis liep niet altijd alles op rolletjes! 

Vaak wil je als ouder wel eens wat geduldiger zijn, vooral moeders, denk ik. 
Dan bedoel ik, rustig blijven in bepaalde situaties. Als ik mijn geduld verlies raak ik geïrriteerd of gefrustreerd, ga dan schreeuwen en doe net dat geen waar ik achteraf van denk:" Dat was niet handig, Miran." Het directe gevolg voor mij uit zich in schuldgevoelens, heerlijk! 


Wat kun je hier nu aan doen? 
Het belangrijkste is, je te realiseren, dat je mens bent. Het is logisch dat het gedrag van je kinderen, gedachten en emoties oproept. Dat gebeurt bij iedereen. Er is niemand die nooit zijn geduld verliest. 

Soms lees ik stories over gezinnen of moeders die "het perfecte plaatje" laten zien. Of dit nu wel of niet ook in het echte leven zo gaat, dat terzijde... Jaloersmakend is het niet, gelukkig. Het is net als het kijken van een Disney film. Het zou leuk zijn, als het altijd zo gaat. 

Wij, als ouder hebben zo'n beeld in ons hoofd zitten van de rustige, beheerste ouders, die zonder stemverheffing al het ongewenst gedrag weten te stoppen. Die nooit problemen heeft met zijn kind. 

Soms, zou je moeten accepteren dat "dit is wat er is". Het gebeurd, dat geeft niets. Dat betekent niet dat je alles moet tolereren, zeker niet. Grenzen en consequent zijn, zeer belangrijk. Zijn jullie consequent? 
Ik dacht altijd van mijzelf van wel, maar als ik heel kritisch ben wankel ik ook wel eens. Toch niet altijd die consequentie geven of toch nog weer 'één laatste kans'. 

Ken je die momenten dat je op tijd staat? 
Dat de kinderen dan net, echt net, op dat moment de treuzelstand hebben ingeschakeld?
Ik merk al snel dat ik dan regelmatig op de klok kijk en een seintje richting de kinderen geef. 
Als ik dan ook nog op het laatste moment toch boos moet worden omdat "we nog steeds geen schoenen aan hebben", baal ik eigenlijk wel. Zo zonde van, bijvoorbeeld, de start van de dag. 

Mijn frustratie zit dan in het feit dat ik het belangrijk vind om op tijd te komen. Dat ik rustig aan kom wandelen op school in plaatst van gehaast. Dit terwijl het echt geen ramp is om eens te laat te komen. 
Conclusie: 10 minuten eerder uit bed ipv 10 ochtenden frustraties. 

Meestal blijf ik wel geduldig maar soms, heel soms, ontplof ik ook wel eens.
Als ik dan achteraf bekijk wat er eigenlijk gebeurde en waarom het gebeurde, merk ik vaak op dat het een opéén stapeling is van gevoelens en gebeurtenissen. 

Blijkbaar heb ik bepaalde signalen daarvoor genegeerd, luister ik niet goed naar mijn eigen emoties en grenzen en floep:"ontplof" ik. 

Het allerfijnst vind ik dan, dat ik ergens kan lezen of horen, dat anderen dit ook vaak overkomt. Dat je als ouder ook fouten mag maken. Dat ook juist dat bij het proces van opvoeden hoort. Dat je niet een verschrikkelijk mens bent omdat je uit je slof schoot, het betekent alleen maar dat je ook een mens bent. Die, net als ieder ander ook bol staat van emoties.

Eigenlijk moeten we allemaal vaker aan mindful parenting doen. 
Het betekent meer bezig zijn in het hier en nu. Meer genieten van de kleine momenten en bewuster kijken naar je kind. Meer beseffen dat je eigen aandeel, je eigen gedrag een heel groot aandeel is voor het gedrag van je kind.
Adem in, en adem uit.... 3keer diep en focus je op die ademhaling. Vaak helpt het om niet je korte brein te laten reageren maar te reageren vanuit je langetermijn brein. Je reageert daardoor rustiger. 
Wedden dat het helpt?

Mij hielp het in ieder geval wel. Het bracht weer een frisse blik. Die frisse blik levert weer nieuwe energie. En dat laatste, dat kunnen we allemaal goed gebruiken. Vooral deze maanden. Dat zegt niet dat ik nooit meer mijn geduld verlies,natuurlijk niet, ik ben ook maar een mens!
En mijn kinderen zijn ook 'maar' kinderen. 
Soms kleine engeltjes, soms dikke bengeltjes! 

zondag 8 december 2019

Wie houdt er niet van Frozen? #gezinsuitje

Vandaag ging ik met alle drie de kinderen, naar de bioscoop. "Biblioscoop", aldus de jongste.
Spannend, want Nova ging voor het eerst heen. De bioscoop, #kinepolis #Emmen. 

Toen de oudsten, de vorige keer, in de bioscoop waren, zagen ze de trailer van Frozen 2. Beiden wilden ze daar ook graag heen, wel met Nova, dat was duidelijk. 

Het ideale gezinsuitje, heerlijk passief, iets waar mijn lichaam niet te veel tegen gas zou geven. Een deal, dus. 

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. 
Ik ging de kaartjes online reserveren. Jeetje mina, wat een prijskaartje hangt daar aan.  €38,50, en dan ben je nog niet eens binnen. Iedere keer schrik ik weer van die hoge prijzen. 

We hadden het geluk, dat Elsa en Anna er waren. Er was een meisje die een wedstrijd had gewonnen,vandaar. Nova was zo onder de indruk dat ik toch tussendoor 'brutaal' vroeg of ze met hun op de foto mocht. Dit was geen probleem! Zie dat gespannen koppie op de foto. 


De kinderen mochten in de #Coop winkel wat lekkers uitzoeken. Alhoewel ik mij goed besef, dat je, eigenlijk, niets mee naar binnen mag nemen maak ik toch de keuze om het er op te wagen.
Om eerlijk te zijn, die ik dat omdat ik het in de bioscoopshop onbetaalbaar vind.
Dan wordt zo'n 2uur durend gezinsuitje helemaal onbetaalbaar. 

Op de een of andere manier is deze bioscoop shop voor kinderen een magneet. Zelfs als ze ouder zijn en beseffen dat de prijzen in de winkel veel lager liggen, vinden ze het leuk om hier wat te kopen. Soms mag dit, van hun zakgeld, maar dit keer dus niet. 

Nova leek het snel te accepteren. Ze zag een leuke lolly maar luisterde braaf naar mijn uitleg. Behalve aan het einde van de film. Toen voldeed de uitleg niet meer. Ineens schoot haar in gedachten dat ze daar nog een pop up lolly, verstopt in een kerstman voor de luttele prijs van €5euro, wou kopen.
Brullend, onder de arm, mee naar de auto. Helaas, dit keer niet. 
Leert ze die les ook meteen, tijdens haar eerste bioscoop bezoek🤣.

Maar nu even over de film. Frozen.... 
Deze moeder houdt van Frozen! 
Let it go, deed ik uit volle borst altijd mee. Wou dreumesje Nova, frozen1 voor de triljoenste keer bekijken, geen probleem! 
Nu was het al een tijdje rustig rondom het thema frozen. Geen 'let ik go' gedans, in Elsa jurken meer. 
Vandaag bloeide die liefde weer op.
Wat een heerlijke film en wat een genot dat alle drie de snoetjes onder de indruk waren. Daar wordt een moeder blij van. 

Marijn was onder de indruk van de spannende momenten en vooral toen Elsa bijna verdonk in het gevecht met het onderwater paard en deze toch wist te beteugelen. 

Vera hoorde ik over de verschillende emoties die deze film doen opwekken en dat ze frozen toch echt nog wel een leuke film vindt. Ik begreep het volledig. 

En Nova, ach, als ik niet van de film aan het genieten was, genoot ik dubbelop van haar. 
Ze was zo blij, zo enthousiast. Ze pikte de humor eruit en lag regelmatig in een deuk.
Ze vond de effecten magisch en liet dit enthousiast horen. 
Als het spannend werd kroop ze iets dichter tegen mij aan. Het mooiste vond ik, zodra het wat zielig werd, ze mij een kus gaf. Als ik dan aan haar vroeg waarom ze dat deed, gaf ze als antwoord:"Nou, het is een beetje zielig en misschien was je wel wat verdrietig?!" Och, dotje, empathisch vermogen genoeg, gelukkig. 

Ik had wat recensies gelezen toen de film net uit was. Daar las ik kreten als: "niet geschikt voor jeugdige kijkers" en "Frozen 2 veel te spannend. 
Als ik eerlijk ben, had ik daar helemaal niet meer over nagedacht. Dit ging pas weer dagen toen een andere moeder in de rij aan mij vroeg hoe oud Nova was. Ik antwoordde met 4. "Oh, vervolgde het gesprek, is ze niet snel bang? Ik hoop namelijk dat het met mijn dochter van 6 goed gaat, dat het niet te spannend is!" 
Pas toen kwamen die koppen van die recensies weer naar boven. 
Ik antwoordde met:"Mocht u straks iemand de zaal zien verlaten, dan is het blijkbaar te spannend."  Gelukkig was dit niet het geval. Zo zie je maar weer dat dit per kind enorm kan verschillen. Natuurlijk waren sommige dingen spannend of verdrietig maar ik zei iedere keer:" Let op, het komt zo wel weer goed. " Voor Nova was dit zinnetje voldoende om niet gillend uit de "biblioscoop" te moeten. Zo vind de één bumba eng en de ander hilarisch, jij als moeder zou die inschatting moeten maken. 

De bioscoopkaartjes van de #rabobank #spaarweken zijn hier in ieder geval goed besteed. Ik ben onthaast, en dat was echt nodig. Ennuh wat de liedjes betreft, straks kan ik die vast allemaal weer net zo hard en net zo vals meezingen!


donderdag 5 december 2019

The December blues

De decembermaand...... 

De laatste maand van het jaar. Vaak het moment van bezinning. Wat is er toch eigenlijk allemaal gebeurd? Wat willen we graag anders zien? Waar zijn we dankbaarvoor? En natuurlijk de wensen voor het volgende jaar. 

De decembermaand is ook de maand van ontzettend veel drukte. Ik heb het gevoel alsof ik vlieg van het een naar het andere. 
Doe ik dat zelf of zijn we meer met dit probleem? 

Dit jaar probeer ik deze maand anders te beleven. 
'Vroeger' had ik een bepaald beeld van de feestdagen. Ik als control freak kan dan ook teleurgesteld zijn als dingen anders verlopen dan dat ik ze bedacht had. 

Sinterklaas vond ik vroeger een heerlijke tijd. Ik weet nog goed dat ik mijn #BabyBorn pop kreeg. Deze pop wordt, nu nog steeds, goed verzorgd door Nova en daarvoor, door Vera.
Ook herinner ik mij de super Nintendo, die kregen mij broers. Wat was dat toendertijd hip. 

Toen Vera werd geboren, begon bij ons, het sinterklaasfeest. De eerste 2 jaar nog een beetje voor spek en bonen. Maar daarna begon de magie. Heerlijk hoe daar naar toe werd geleefd. Veel te druk voor de kinderen, dat wel. 
Die rollen van sint Maarten in 3weken SinterKlaas-gekte

We zitten nu, qua sinterklaas, in de fase dat er 2oudsten zijn die het geheim van Sinterklaas weten.
Nova geloofd nog. Het is nog niet zo, dat ze er volledig in op gaat, maar de magie leeft. 
Marijn kan niet zo goed tegen verrassingen. Zelfs als hij weet wat hij gaat krijgen, blijft het spannend. Vera hupt nog enthousiast mee! 

Mama Miranda hier, staat er ietsjes anders in. Ik ben, eerlijk gezegd, altijd weer blij als sint weg gaat. Hoe anders is de belevenis nu, dan als kind zijnde. 3 weken lang draait het om sint. 
Het is druk. Veel feesten, veel grenzen over gaan. 
Schoencadeautjes regelen, pakjesavond cadeautjes regelen, sinterknutsel maken, surprises, naar de intocht, en dan nog echt pakjesavond vieren. 
Leuk hoor, cadeautjes, maar de kinderen hebben al zo veel en speelgoed Is tegenwoordig rete duur! 
Ome Ali was mijn vriend, dit jaar. Tot nu toe, lijkt dat een groot succes. 
Gelukkig zijn de blije koppies, aan het eind, waar je het voor doet, toch? 
#Daaagsinterklaasje! 

Hallo, bijna kerstvakantie! De boom mag, na donderdag, erin. 
Ballen, slingers, hangers, van alles gaat er in. Hier heb ik echt een mega sprong gemaakt want dit laat ik volledig over aan de kinderen. Waar ik voorheen de kinderen de boom liet volhangen en ik s'avonds overnieuw de boom restyling gaf, laat ik dat nu mooi voor wat het is 
Hoezo, control freak? Dat gaat prima. 

Vroeger, Kerst bij ons thuis, gingen we altijd lekker tafelen. Meestal fonduen. Die traditie hebben we heel lang voorgezet in het ouderlijk huis. Op een gegeven moment, met 10 kleinkinderen en 8 volwassenen hebben we dit verschoven naar het huis van mijn broer. Hier is veel meer ruimte en de kinderen hebben een boven verdieping om te hossen, veel praktischer.
Dit terwijl ik het idee van 'in het ouderlijk huis' wel, lekker kneuterig vond. Nostalgie, of zoiets.... 

Wij tafelen ook nog steeds ieder jaar. Na aanleiding van die kerstdag, ontstaan ieder jaar dezelfde vragen." Wat gaan we doen?" "Gourmetten?" "Wie doet de boodschappen?" "Schoonzus." 
"Wie doet het vlees?" "Ik." "Ijs! Wie regelt ijs?" "Hebben we wel genoeg gourmet apparaten?" "Eeeh hoeveel zijn we nodig?" 
Zo kan ik nog wel even doorgaan. Aan het eind van tweede kerstdag is alles, vaak, prima verlopen. Gezellig met het nodige standaard familie geneuzel. Ieder jaar weer! 

Dit jaar, zal ik alleen aanschuiven. Al een dikke maand,misschien wel langer, heb ik mij over die gedachte druk gemaakt. 
Mijn vriend, die officieel niet zo heet, kan natuurlijk niet zo maar aanschuiven. Dat zou raar zijn. Hij is, immers, al een tijd uit beeld. 
Het liefst wou ik dat de situatie anders was. Dat wij met ons zessen zouden kunnen aanschuiven. Net als voorheen. 
Nu kom ik met vier, dat voelt, voor mij als incompleet. Raar eigenlijk, dat zoiets onbenulligs, je je zo klein kan laten voelen. 

Ik probeer dat gevoel los te laten. Het mag er zijn maar verder niet. Mijn kinderen wil ik graag de warme gevoelens van deze dagen mee geven zodat, ook zij, later met een fijn gevoel terug kijken op deze dagen.
Dat zij, ook zelf hun eigen tradities starten, hopelijk in hun ouderlijk huis. En dat ze, desondanks dat hun ouders niet samen zijn, ze dit 'familiegebeuren' als warm ervaren. 

En dan oud en nieuw. Jeetje, dat vond ik vroeger echt leuk. 
Laat opblijven, snachts weer terug naar ons eigen huisje en de dag er na op sleeptouw naar alle visite.
Wat een gezelligheid. Na mate we ouder worden is ook hier een verandering ontstaan. 
Eerst gingen we samen met vriendinnen vieren. Waar de ouders van op pad waren, daar zaten wij met ons clubje. Kaartje blazen en veel lol!
Daarna kwamen er vriendjes in beeld en werd de groep steeds groter. Het feest ook. Nachtelijke wandelingen, veel drank en vele huizen. 

Toen er kinderen in het spel kwamen, werd het groepje weer wat knusser. Gezellig ouderwets spelletjes doen en heel veel lachen. Vaak met hetzelfde groepje. 

Nu is het ieder jaar weer afwachten.
Blijf ik thuis of ga ik uit? Vier ik het samen of vier ik het alleen met de kinderen, knus? Wie werkt er en wie is er vrij? 
We worden ouder, dat is duidelijk. Dat gezellige feest, zegt mij nu niet zo veel meer. 
Ik probeer het altijd wel wat bijzonder te maken hoor maar toch is het niet meer zoals het was. 

Dit jaar, weet ik dus ook nog niet hoe of wat. De kinderen zijn bij mij, dus alleen ben ik niet. 
Mijn vriend, die nog steeds officieel niet zo heet, vroeg of we het samen konden vieren. 
Samen, met z'n zessen.......
Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap toen hij dat vroeg. Mijn verstand besefte meteen dat er dan binnen nu en 25 dagen nog een aantal dingen moeten gebeuren. 

Waar ik normaal gezien al een beslissing had genomen, besloot ik nu, dat er nog 25 dagen zijn. 25 dagen om te kijken wat er komt of niet komt. 

Gelukkig hebben we allemaal onze herinneringen. Soms, in hetzelfde moment, door verschillende mensen toch anders beleefd of anders onthouden. 

Herinneringen van vroeger, de mooie herinneringen. Koester ze en onthoudt:"Alles is relatief!" 

Fijne sinterkerstennieuw!